فرقون

چند وقتيه كه فهميدم … تنهام … خريدار نداره حرفام… كاش صدام رو بشنوه صاحب دنيام …
خدایا چرا اینقدر سخته این راه؟…

How many years can a mountain exist, Before it’s washed to the sea

و رسالت من این خواهد بود
تا دو استکان چای داغ را
از میان دویست جنگ خونین
به سلامت بگذرانم
تا در شبی بارانی
آن ها را
با خدای خویش
چشم در چشم هم نوش کنیم…

ماهیگیر داشت چرت میزد و قلابش تو آب بود که شاید ماهی دیگری هم به قلاب بیفته. از صبح فقط یک ماهی گرفته بود ولی از صید امروز راضی بود.
رهگذر که چشمش به سبد و تنها ماهی تو اون افتاد، ماهیگیرو بیدار کرد و گفت: چرا خوابیدی؟ نمی خوای به صید ادامه بدی؟
ماهیگیر گفت: زندگیم با همین یک ماهی هم می چرخه، حالا اگر ماهی دیگری هم اومد که چه بهتر.
رهگذر گفت: بهت قول میدم اگه الان نخوابی و حواست به صید باشه میتونی 3-4 تا ماهی دیگه بگیری. فردا هم اگه زودتر بیای و حواست باشه میتونی خیلی بیشتر صید کنی. اونوقت با پولش یه تور می خری و می تونی روزی 20 تا ماهی بگیری!
اگه همینطور ادامه بدی بعد یه سال میتونی قایق بخری و کلی ماهی صید کنی. بعد چند وقت لنج میخری، کارگر میگیری و…
اصلا میتونی چند تا کشتی بخری و با هلیکوپتر و تجهیزات، بیشتر و بیشتر صید کنی.
اونوقته که یه شرکت میزنی و دیگه خودت کار نمی کنی، کارهارو به افراد دیگه می سپری.
ماهیگیر گفت: خوب، همه اینها درست، ولی آخرش چی؟
رهگذر که اصلا انتظار این سوال رو نداشت گفت: خوب آخرش راحت میگیری می خوابی و پول جمع میکنی.
ماهیگیر لبخندی زد و گفت: این همه کارو بکنم که آخرش بخوابم؟! خوب من که همین الان هم خوابیده بودم …!

من عاشق فرهادم. بدون شک اگر بخوام تو خواننده های فارسی زبان یکی رو انتخاب کنم کسی جز فرهاد مهراد نخواهد بود.
فرهاد چیزی بیشتر از یه خوانندست، فرهاد یه فرهنگه، حرف های نگفته یه نسله. فرهاد از عشق نخوند ولی عاشقانه خوند.
فرهاد مظلومانه زیست و مظلوم از این دنیا رفت. (امیدوارم همینطور مظلومانه از یاد ما نره)

خسته ام, از همه
خسته از دنیا
آسمان بشنو از قلب من این صدا
ای زندگی بیزار از توام
بیزار از این عالم
بیگانه ام با سیمای تو
دیوانه دنیای تو
درهم مشکن زنجیر مرا
بهتر که شوم رسوا
رفتم که دگر با دست شما
پنهان شوم از چشم دنیا
خسته ام از همه
خسته از دنیا…

*فایل صوتی آهنگ بالا رو آپلود کردم، میتونید از اینجا دریافت کنید.

چه زیبا گفته، محمد علی بهمنی:

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته ام
دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام
دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم
آوخ … کزین حصار دل آزار خسته ام
بیزارم از خموشی تقویم روی میز
وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام
از او که گفت یار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام
تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید
از حال من مپرس که بسیار خسته ام

امیدوارم این خستگی رو به پای ژست های مزخرف روشنفکری نگذارید، که من بیشتر از اینها خسته ام

دیروز یه دوست به من گفت که من یه ایده‌آل گرا هست. (بگذریم از اینکه خودش هم دست کمی از من نداره). آره، من ایده آلیستم و میتونم اینو داد بزنم. چرا نباشم؟ مگه ما خلیفه خدا روی زمین، فخر خدا و اشرف مخلوقات نیستیم؟ (واقعا!؟)
چرا نباید بتونیم دست کم خودمونو به ایده‌آل‌ها نزدیک کنیم. اگه ما روز به روز سطح توقع رو پایین بیاریم که دیگه چیزی برامون باقی نمیمونه!
خدا هنوز از بشر ناامید نشده و این یعنی اینکه هنوز می تونیم اونی بشیم که خدا می‌خواد.
رستگاری هنوز اونقدر از ما دور نشده، اگه این مدرنیته بی سر و ته بذاره!
بیایید صعودهای گذشتگان رو از یاد نبریم و نذاریم سقوط‌های روز‌افزون بشر جدید ناامیدمون کنه…

*البته منظور من از ایده‌آلیسم، تنها معنای عامی اونه.

لازم نیست خیلی تیزبین باشی تا بتونی این آخرین تحفه عصر جدید رو ببینی، حالا دیگه خودتم جزئی از بازی هستی.

تمام هم و غم تکنولوژی های جدید این شده که شما در محل زندگی و کار راحت باشید. بی بهرگان از این نعمت اهمیتی ندارن، این شمایی که باید در رفاه باشی و همین…

قصد، مخالفت با استفاده از تکنولوژی و راحتی شما نیست (زیرا که نگارنده خود دلباخته تکنولوژیست!)، هدف مقابله با برخورد دو موج فناوری و غریزه خود خواهی ماست.توجه کنید که تکنولوژی های جدید و بالاخص دیجیتال جات، چقدر در افزایش خود خواهی (و حتی خود شیفتگی) ما موثر بوده و ما رو از هم جداتر کرده.

چی شده؟ ما که دریا بودیم، کی ما رو قطره قطره کرد؟

تا وقتی که شما در آرامش ساختگی خودتان روی مبل لم دادین و در حال گوش دادن به نوای Atahualpa، با لپ تاپ مشغول وبگردی (که چیزی جز همان ولگردی جدید نیست) هستین، و تنها دغدغه تان تعداد بازدید کنندگان وبلاگتان،چه اهمیتی دارد که همسایه در چه حالی است، و اصلا هنوز زنده ست یا… مهم شمایید! شما!

دنیای ساختگی سایبر خیلی بی عیب تر و ژیگول تر از اینه که بتونه درد بیکسی ما رو بفهمه و فقط روز به روز ما رو خودخواه تر می کنه. (شبکه های اجتماعی هم که چیزی جز یه بازی قشنگ نبودن)

این بحث اصلا هیچ ربطی به پست چند روز پیشم نداره که گفتم من عاشق تنهاییم. اون تنهایی خود خواسته که مطلوب منه چیزی نیست جز احتیاج به حریم خصوصی و Privacy در اجتماعات آشفته. اما تنهایی جدیدی که نمونه اش ذکر شد، معلول خود خواهی و فرد دوستی بیش از حد ماست.

و البته که این خودخواهی چقدر با ما عجین شده…

Hey you
Out there in the cold
Getting lonely
Getting old
Can you feel me?

آهای…تو…
تویی که تو سردی و بی روحی خودت داری دست و پا می زنی و روز به روز تنهاتر و بی حس تر میشی، منو میفهمی؟

Hey you
Out there on the road
Always doing what you’re told
Can you help me?

ای تویی که تو مسیر زندگی جا خوش کردی و فقط کاری رو می کنی که بهت میگن، میتونی منو کمک کنی؟ می تونی؟

Don’t tell me there’s no hope at all

نگو که هیچ امیدی نیست…

اگه فرض كنيم حيات فقط روي كره زمين باشه…
و موجودات زنده رو فقط به انسان ها محدود كنيم…
اونوقت من و تو بين ميلياردها آدم كه روي اين كره خاکی زندگي مي كنن چي هستيم؟!
يه مورچه سياه زپرتي مفنگي…!
يه نقطه ي كوچولو… یه پیکسل…
يه نفر كه نه راجر واترز… نه مدونا… نه براد پيت… و نه نماينده شهرشون مي شناسنش…
حتي امكان داره همسايتم تو رو نشناسه…!
يه دونه برنج… يه دونه برنج … كه امكان داره هر لحظه… خورده بشي…
يه كرم خاكي… كه بايد هميشه حواست باشه زير دست و پا له نشي…
يه مورچه سياه زپرتي مفنگي…!
يه تيكه گوشت گنديده كه اگه خيلي زرنگ باشي و خيلي دوست داشته باشي شناخته بشي… ميشي جرج بوش، داستين هافمن، نيكول كيدمن…
چرا دور بريم…؟! تو مملكت خودمون فراوونيه! يه تعفن متحرك كه خيلي بخوايم زنده بودنمون رو ثابت كنيم ميشيم… شيرين عبادي، محمد رضا گلزار، سیاوش قمیشی و…
ولي مي دوني …مي دوني چي به اين تيكه گوشت گنديده، اين كرم خاكي… ارزش ميده؟
مي دوني چي اين مورچه سياه زپرتي مفنگي رو تو آسمونا پرواز ميده؟
مي دوني چي اين نقطه كوچولو رو تبديل به يه دنيا نوشته هاي قشنگ مي كنه…؟
اون چیزایی كه يك عمر توي وجودت بوده و نمي دوستي…
اون دستي كه هميشه به طرفت دراز بوده و تو هيچ وقت نگرفتيش…
اون نگاهي كه هميشه بهت خيره بوده و تو هيچ وقت حسش نكردي…
اون اسمي كه وقتي قلبت از هميشه شكسته تره… نگاهت از هميشه خسته تره…
گلوت از هميشه بسته تره…
اون اسمي كه تو اون لحظه صدا مي كني…
ای خدا…

این داستان رو 4-5 سال پیش تو صفحه آخر روزنامه همشهری قسمت داستانک خوندم، اونقدر دلنشین و جالب بود که هنوز یادمه و چون متن اصلیشو ندارم، باز نویسیش کردم :

هفته ها و ماه ها بود که بدون توقف مشغول کندن بودیم. ادامه کار بدون ماشین آلات حفاری خیلی سخت بود، ولی ادامه میدادیم چون مطمئن بودیم وقتی به اون طرف تونل برسیم همه بدبختی ها تموم می شه وبه شهر آرزوهامون می رسیم.

یه روز که داشتیم سخت کار می کردیم، با زدن کلنگ آخر، نوری بیرون زد و متوجه ماشین های حفاری و افرادی شدیم که از اون طرف و با عجله تر از ما مشغول کندن بودن. ما چیزی رو دیدیم که باور کردنش خیلی برامون مشکل بود.

شاید اونا هم دنبال شهر آرزوهاشون بودن…

و خداوند تنهایی را آفرید…

نمی دونم خدا تنهایی رو آ فرید تا قدر دوستی ها و با دیگران بودن رو بدونیم، یا اصلا دوستی ها آفریده شدند تا قدر تنهایی رو بیشتر بدونیم. (who cares!)

مهم اینه که من خیلی کم با دوستام و کلا تو جمع هستم و این دقیقا همونیه که می خوام. البته خیلی وقته که مد شده همه میگن ما فقط تنهایی می خوایم، از دیگران متنفریم، و از اینجور اراجیف فیلسوفانه و عاشق مسلکانه. راستش منم خیلی سعی کردم بفهمم که در کدوم گروه هستم ( یعنی واقعا گوشه گیرم یا فقط وانمود می کنم ) و به نتیجه ای نرسیدم.

همینقدر میدونم که تنها همزبون های من شدن کتاب ها، ، آهنگ ها ، فیلم ها و تخیلات ذهن معیوبم. خیلی وقته که همزبون خودم هم نیستم، خوب اینم از عواقب مدرنیتست دیگه!