فرقون

سلام آقای بابانوئل، خوبین ایشالا؟ دماغتون چاقه؟

راستش مزاحم شدم خدمتتون عرض کنم که بنده علی‏رغم تمام تلاشی که جماعت بزرگ‏سال برای دروغ جلوه دادن شما می‏کنند و تبلیغات غلط آنها، اعتقاد راسخی به وجود شما و حتی خیلی از افسانه‏های پیرامونتان دارم.

بنابراین، عاجزانه خواهشمندم که در این سال نوی میلادی که چیزی به شروعش نمانده یک سری به آن کیسه جادویی خود زده و به این wish list ما یک سروسامانی بدهید. نیازی نیست به خودتان زحمت بدهید، 3 تا از مهمترین درخواست‏هامو اینجا ذکر می‏کنم، فعلاً این‏ها رو برآورده کنید تا بعد…

Canon PowerShot G10

Apple iPhone

Western Digital My Passport 400 GB

ارادتمند شما،

محمد. ف.

1

- اگر عاشق کسی شوی چه می‏کنی؟

- طرحی از او می‏کشم و مطمئن می‏شوم که به آن شبیه شود.

- کدام شبیه شود؟ آن طرح؟

- نه، آن شخص.

برتولت برشت

2

اینکه بنده مدت زیادی شیفته و دلداده‏ی انواع اتوموبیل بودم و مجله‏ی ماشین‏م ترک نمیشده روزگاری رو انکار نمی‏کنم. هنوز هم با دیدن یه ماشین جدید با طراحی دل‏چسب، دامنم از دست میره حتی! اما نکته همین جاست که اینجانب کوچکترین علاقه‏ای به روندن هیچ ماشینی نداشته و ندارم و در طول این 4 سالی که از گرفتن (اجباری) گواهینامه‏ام میگذره تا حالا شاید 50 کیلومتر مجموعاً رانندگی نکرده باشم، تازه اون هم با ماشین دنده اتوماتیک. اشتیاق برادرم برای بردن ماشین حتی در مسافت‏های خیلی کوتاه متعجبم می‏کنه. اما من با وجود اینکه مخالفتی با ماشین بردنم نبوده و نیست، هیچ تمایلی به رانندگی ندارم. آرامش و ماجراجویی‏ای که تو پیاده‏روی و بعضاً نقلیه‏جات عمومی هست رو با استرس و دردسر ماشین شخصی بردن عوض نمی‏کنم.

3

اصلاً حکمت این پلی‏مود شافل هم شاید این بوده که کمی ادویه‏ ماجراجویی به ذائقه موسیقایی تو فریزر مونده این روزهای من اضافه کنه. شده آهنگ‏هایی رو که دو سال تمام مثل جوب سر کوچه بی اعتنا از روشون رد میشدم رو به همین حالت تصادفی که تو پلیرم گوش دادم یک دل نه دو دل عاشق کشف‏نشدگی اون‏ها شدم.

خوب البته جالبی این تصادفی‏ها هم این میشه که وقتی داری پرواز می‏کنی با کلاسیک‏جات باروک و دست (سر) از پا نمی‏شناسی، یه دفه میره رو ترک «نشکن دلمو» جناب چاووشی که صرفاً به یاد نوستالژی‏های خوابگاهی هنوز از تو پلیرت پاک نشده و خلاصه که از عرش با مخ میاردت پایین.

4

تا اومدم به خودم بجنبم، دیدم تو عمل انجام نشده قرار گرفتم.

5

“با دیدن اون صحنه بود که زندگی من وارد جریان تازه‏ای شده و از اون به بعد تصمیم گرفتم…”

این جمله و امثال این، مدت‏ها منو مشغول به خودش میکرد وقتی زندگی نامه یه نفرو می‏خوندم یا کسی خاطره‏ای تعریف میکرد برام. همیشه این خودم به اون یکی خودم میگفت مگه ممکنه آخه یه نفر فقط با دیدن یا شنیدن یا کلاً درک یه حادثه، جریان زندگیش عوض شه و تأثیر اون اتفاق به حدی باشه که تا آخر عمرش از یاد نبرش.

اما چند وقتی میشه که با اطمینان میگم این‏ها مشتی چرند و توهمات افراد بیشتر نیست. در تصمیم‏گیری‏های کلان و تغییر عقیده‏های بزرگ ما حتماً اگر بگردید حداقل ده‏ها عامل مختلف دست‏به‏دست هم میدن و ممکن نیست که شما به همین راحتی یک عامل یا حادثه رو جرقه رفتار‏های بعدی‏تون بدونید. نکته جالبش اینجاست که افراد همیشه از میون اون ده‏ها عامل، فقط یکی رو که از همه باکلاس‏تره و باعث بالا بردن شأن اجتماعیشون میشه رو ذکر میکنن. و تو هم از همه جا بی‏خبر، چه فکرها که نمی‏کنی و چه کردیت‏های بیخودی که به اون‏ها نمیدی.

6

هرگز نمی‌دانم عقيده‌ام درباره يك موضوع چيست مگر زمانی كه نوشته‌ خودم درباره آن موضوع را بخوانم.

ویلیام فالکنر

7

خود من یکی از عوامل (غیر) مجاز پخش همین نقل‏قول‏ها بودم و هستم هنوز. اون روزها با اس‏ام‏اس، این روزها وبلاگ و الخ. اصلن یه جورایی حال می‏کنم باهاشون، انگار که کنسانتره و افشره‏ی زندگی یه نفر باشن که مفت دست تو رسیدن. و من معتقدم نقل‏قول‏ها اختراع نیستند که بشه ثبتشون کرد، در واقع یه کشف محسوب میشن که فقط در همون لحظه، متعلق به گوینده‏شون هستند و بعد از اون هر کسی میتونه به هر نحوی ازشون استفاده کنه.

8

بر سر آنم که گر ز دست برآید / دست به کاری زنم که غصه سر آید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد / دیو چو بیرون رود فرشته درآید

حافظ

9

اما شعر تو میگه که چشم من تو نخ ابره که بارون بزنه، آخ اگه بارون بزنه…

10

این هم برای رفع کنجکاوی اون یه نفر:

The Royal Tenenbaums (2001)

Royal: I’ve always been considered an asshole for about as long as I can remember. That’s just my style. But I’d really feel blue if I didn’t think you were going to forgive me.

Henry Sherman: I don’t think you’re an asshole, Royal. I just think you’re kind of a son of a bitch.

Royal: Well, I really appreciate that.

هستند کتاب‏هایی که می‏خرمشون. هستند کتاب‏هایی که می‏خونمشون. هستند کتاب‏هایی که بعضی قسمت‏هاشون مجذوبم میکنه. هستند کتاب‏هایی که ارزش های‏لایت کردن داره خیلی از جملاتشون. هستند کتاب‏هایی که کلاً های‏لایت خورشون بالاست، بس که خالی نیستند. حاصل های‏لایت‏های یک عمر نویسنده‏ها‏شون هستند لابد. کم‏اند البته اینجور کتاب‏ها، ولی هر کدومشون کافی‏اند برای یک عمر. اثرشون تا مدت‏ها روت باقی می‏مونه، اگر اوور-دوز نکنی. اصلاً این‏ها هستند که دنیای ما رو های‏لایت می‏کنند، بدون نیاز به جلب توجه و جار زدن‏های مرسوم.

* فیلم‏ها هم اینجوری اند، بعضی‏هاشون. همین فارست‏گامپ خودمون. دردم اومد از دیدن دوباره‏ش.

اجرای Live at Pompeii سال 1971 و بلافاصله Live 8 سال 2005 پینک‏فلوید رو ببینی و اونقدر از دنیا کنده بشی و بال پرواز دربیاری که فراموش کنی هیچ وقت دیگه این گروه با هم نخواهند بود. هیچ وقت.

این‏ها از اولش هم با «دیوار» گره خورده بود کارشون، باقی بهانه بود.

آلبوم دیوار، اجرای لایو دیوار (برلین)، فیلم دیوار، کتاب دیوار (ابراهیم نبوی)

عاشق دیوونگی‏های راجر، نعره‏ی گیتار دیوید، متانت ریچارد و خستگی‏ناپذیری نیک ام.

* یادمه پویان می‏گفت: من اگه سرطان داشتم و می‏دونستم که تا چند روز دیگه می‏میرم و فقط یه آرزو می‏تونستم بکنم، بدون شک حضور تو یکی از اجراهای پینک، تنها آرزوی من بود.

خودمونیم،… اگر جناب یوهان اشتراوس خدا نبوده، پس کی بوده؟

* همین چند روز پیش که تو مترو به یکی از شاهکارهای اشتراوس گوش می‏دادم، ناخودآگاه به رقص اومده بودم که مرد کناری محکم به شونم زد و گفت: چه خبره پسر جون؟ حالت خوبه؟

[لحنش یه چیز تو مایه‏های where's the fire خارجی‏ها بود]

* حوصله آپلود کردن کارهاشو نداشتم، تو نت بگردید و حتماً گوش بدید، ضرر نمی‏کنین.